مدت زمان زیادی است كه تحقیق و توسعه در كشور ما مورد توجه قرار گرفته و بر اساس بودجه های


زیادی برای آن صرف و نیروی انسانی زیادی برای این منظور بكار گرفته شده است. اما فاصله ب

ین صنعت و دانشگاه همواره مانع بزرگی برای پیشرفت قابل ملاحظه ای در این زمینه بوده است. 


برای حذف این فاصله دو راه حل پیشنهاد می شود:
1- صنعت كاران بخشی از وقت خود را در واحدهای دانشگاهی بگذرانند.
2- دانشگاهیان بخشی از وقت خود را در صنایع كشور بگذرانند. 


در این مقاله این دو حالت از تمام جوانب بطور كامل تجزیه و تحلیل شد . در پایان بامقایسه موانع


بكار گیری منطق فازی در شرق و غرب كره خاكی در صنعت متالورژی و مواد، اینچنین نتیجه گیری شد


كه چنانچه دانشگاهیان بخشی از وقت خود را در مدیریت اجرایی صنایع كشور بگذرانند، فاصله


بین صنعت و دانشگاه بطور شایستهای از بین خواهد رفت و شاهد پیشرفت قابل ملاحظه ای د


ر تحقیق و توسعه خواهیم بود.